Małgorzata Dziurowicz-Kaszuba Etnograf "po Wrocławiu". Wrocławianka, od 1978 mieszka w Sieradzu, gdzie pracowała do 2007- w Muzeum Okręgowym, a następnie w Wojewódzkim Domu Kultury przechszczanym kolejno na Regionalny, a następnie Powiatowy Ośrodek Kultury w Sieradzu. Dziś na emeryturze, współpracuje z Łódzkim Domem Kultury oraz Muzeum Okręgowym w Sieradzu.
Od początku swojego pobytu na ziemii sieradzkej bada i dokumentuje kulturę ludową regionu (byłe Województwo Sieradzkie). Zaczynała od rękodzieła i rękodzielników, by z biegiem lat skupić się bardziej na muzyce tradycyjnej. Od 1987 wspołpracowała z Teresą Dębską, instruktorką tańca. W 1989 zaczęły wspólnie organizować "Spotkania tancerzy i śpiewaków ludowych" aktywizujące lokalne środowiska gminne. Cykl ten, będący wynikiem wcześniejszych penetracji terenu przyczynił się znacząco do "ujawnienia" się kilku najlepszych "autentycznych" artystów ludowych sieradzkiego. Dzięki zaangażowaniu i pracy pani Małgorzaty, przez wszystkie lata jej pracy oraz dzięki jej współpracownikom możemy dziś cieszyć się żywym kontaktem z wieloma doskonałymi wokalistami i instrumentalistami ludowymi. Spośród dziesiątków wymienić możnaby choćby śpiewaczki Władysławę Langner, Antoninę Majdę, Józefę Stupską, Józefę Dominiak, Stanisławę Miśkiewicz czy doskonałych muzykantów, takich jak np. skrzypkowie Józef Piechota, Tadeusz Krata, Józef Janczak, Józef Tomczyk, Mieczysław Urbaniak, Władysław Szymczak i wielu, wielu innych. Wielu z tych artystów doprowadziła pani Małgorzata również do najwyższych laurów w najważniejszych konkursach i przeglądach folklorystycznych w Polsce. Są pośród nich zdobywcy słynnej Baszty i najwyższych miejsc na kolejnych Festiwalach Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu oraz laureaci nagrody im. Oskara Kolberga. Również obszerny zbiór zapisów (kilka tysięcy) pieśni i melodii oraz cykl filmów etnograficznych (m.in. "Len", "Wesele Sieradzkie") stanowią owoc jej pracy. Dzięki pani Kaszubie wielu młodych ludzi zetknęło się z żywą tradycją, by w konsekwencji stać się "spadkobiercami" sieradzkiego przekazu. W 1996 współnie z panią Teresą Dębską napisały program edukacyjny w zakresie tradycyjnej kultury ludowej pn. "Krzesiwo", który jest realizowany do dnia dzisiejszego. Za swoje niewątpliwie ogromne zasługi dla zachowywania tradycji i folkloru Regionu Sieradzkiego pani Kaszubowa otrzymała w 2007 roku nagrodę im. Oskara Kolberga.

Podróżniczy Kolektyw Skrzypcowy (PKS)

Działa jako jedna z inicjatyw Stowarzyszenia "Tratwa" od 1998 roku. Jego trzon stanowi piętnastoosobowy zespół prowadzący prace badawcze nad polską tradycyjną muzyką instrumentalną i formami z nią związanymi.

Aktualnie, praca badawcza PKS-u odbywa się na wielu płaszczyznach i skupia się wokół 3 podstawowych wątków, które wzajemnie się przenikają:

Szkoły Tradycji

Szkoły Tradycji są efektem kilkuletniej już współpracy członków grupy z wiejskimi muzykantami. Miejscami działania Szkół są domy zaznajomionych twórców m.in. Jana Gacy z Przystałowic Małych i Kazimierza Meto z Gliny, co stwarza możliwość nauki muzyki i tańców w drodze bezpośredniego przekazu. Pograjki (kameralne zabawy taneczne) organizowane w tych miejscach z udziałem wiejskich artystów i członków lokalnej społeczności dają możliwość poznawania naturalnego kontekstu, w którym muzyka ta była osadzona. Sytuacje te są także okazją do międzypokoleniowego spotkania i wymiany doświadczeń, czego istotnym wątkiem jest integrowanie wiejskiej społeczności wokół lokalnych zasobów kulturowych.

Sesje Warsztatowe

Sesje warsztatowe prowadzone są od 2003 roku i stanowią naturalną konsekwencję działania Szkół Tradycji. Sesje mają charakter wielowątkowy - oprócz doskonalenia warsztatu muzycznego i  koncentrują się na obszarach zaniedbywanych przez współczesną kulturę - dotyczy to m.in. świadomości ciała, rozwijania percepcji i uwagi. Praca prowadzona na Sesjach jest jednocześnie procesem poszukiwania, w którym poznawana muzyka i formy z nią związane są jedynie punktem wyjścia i inspiracją dla tworzenia nowej jakości i form, które byłyby dla nas bliskie i ważne osobiście. Jest to więc próba twórczej odpowiedzi na istotne w tej pracy pytanie, które dotyczy nie tego jak przywracać tradycję i chronić ją od zapomnienia, ale tego, jak dzięki niej i poprzez nią odkrywać i badać to, co zapominane w nas samych. Oprócz pracy praktycznej na sesje składają się także dyskusje i wykłady z udziałem zaproszonych gości.

Majstrownia

Majstrownia to rozpoczęty w 2005 roku projekt otwartych seminariów warsztatowych będący próbą wymiany i konfrontacji doświadczeń zdobytych przez grupę PKS w ciągu ostatnich kilku lat. Zasadniczą ideą projektu jest włączenie środowisk naukowych i twórczych do wielowątkowej debaty dotyczącej innowacyjnych metod wykorzystywania elementów tradycyjnych praktyk kulturowych w działalności animacyjnej i artystycznej.

Stowarzyszenie Dom Tańca z Warszawy

Powstanie Domów Tańca wiąże się ze zjawiskiem powrotu zainteresowania młodych ludzi w latach 90. XX wieku tradycyjną polską muzyką ludową i wiejską. W Polsce wzorowane były na węgierskich Tanchazach i ruchu Roots revival, powstawały w opozycji do oficjalnego obiegu folkloru: zespołów folklorystycznych, dożynek powiatowych, muzyki biesiadnej itp. Domy Tańca czerpią inspirację z żywej muzyki oraz z nagrań w archiwach prywatnych i państwowych, współpracują z etnografami i etnomuzykologami z uniwersytetów i PAN.

Stowarzyszenie "Dom Tańca" powstałe w Warszawie w 1994 jest najstarszą tego typu inicjatywą w Polsce. Do dzisiaj zorganizowało kilkadziesiąt projektów edukacyjnych i dokumentacyjnych, 8 letnich fastiwali warsztatowych "Tabor", w sumie ponad 500 imprez - koncertów, potańcówek, warsztatów.
Zobacz także: http://domtanca.art.pl/

powrót do góry...